In het begin van de 90-er jaren werd mw M(arthe) Bosscher in haar praktijk als electroacupuncturiste / natuurgeneeskundige geconfronteerd met een relatief groot aantal cliënten bij wie de gezondheidsproblemen voor een belangrijk deel waren toe te schrijven aan de toepassing van amalgaamvullingen in het gebit. Door middel van electroacupunctuurmetingen volgens Dr Voll (EAV) is dit op eenvoudige wijze te constateren. Na het stellen van deze diagnose werd veelal aan cliënten geadviseerd de amalgaamvullingen te laten vervangen door materialen met een minder toxisch effect en daartoe contact op te nemen met de behandelend tandarts.

Tegelijkertijd werd er, naast de amalgaamvervanging, een homeopathisch detoxificatieprogramma ingezet. Het doel van deze therapieën zijn enerzijds de chronische intoxicatie door amalgaam met het verwijderen van de vullingen stop te zetten, anderzijds door het detoxificatie programma het reeds gestapelde amalgaam versneld uit het lichaam af te voeren. Geruime tijd had mw Bosscher met dit tweesporenbeleid veel succes bij de behandeling van met amalgaam belaste cliënten.

In het begin van de 90-er jaren kwam mw M(arthe) Bosscher in haar praktijk als natuurgeneeskundige in aanraking met een naar verhouding groot aantal cliënten bij wie de gezondheidsproblemen voor een belangrijk deel waren toe te schrijven aan de toepassing van amalgaamvullingen. Door middel van electroacupunctuur metingen volgens dr. Voll (EAV) is dit op eenvoudige wijze te constateren. Na het stellen van deze diagnose werd veelal aan cliënten geadviseerd de (zwarte) amalgaamvullingen te laten vervangen door minder giftige materialen en daartoe contact op te nemen met de behandelende tandarts. Tegelijkertijd werd een homeopathisch ontgiftingsprogramma ingezet. Het doel van de tandheelkundige behandeling is de langdurige vergiftiging van het lichaam door amalgaam met het verwijderen van de vullingen stop te zetten en door het ontgiftingsprogramma het reeds in het lichaam verzamelde amalgaam versneld te verwijderen. Geruime tijd had dit "twee-sporen" beleid van mw Bosscher veel succes in de behandeling van amalgaambelaste patiënten. Echter, in de loop van 1994 trad er een kentering in de resultaten op.

De eerste mensen welke, zover wij weten, kennis maakten met lokale verdoving waren de inwoners van Peru. Het was hen al lang bekend dat zij door het kauwen op Cocabladeren een gevoelloos mondslijmvlies kregen.

Pas in de 2de helft van de 19de eeuw werd in Europa het onderzoek naar dit verschijnsel in gang gezet. Wat resulteerde in de eerste oogoperatie onder lokale verdoving in Wenen in 1884 door oogarts Kol Ier. De verdoving werd uitgevoerd met behulp van cocaïne. Na deze eerste succesvol uitgevoerde operatie werd er steeds vaker gegrepen naar cocaïne als plaatselijke verdoving. Cocaïne raakte als lokaal verdovingsmiddel ingeburgerd in Europa. Al snel werden echter ook de nadelen van het gebruik van cocaïne duidelijk. De giftigheid, de korte werkingsduur en verslaving waren een probleem. Men had echter kennis gemaakt met het fenomeen lokaal anaestheticum en dit werd inmiddels meer en meer gewaardeerd. Het was nu mogelijk een operatie uit te voeren zonder de patiënt voortdurend te kwellen;

de arts kon zich beter concentreren op de medische ingreep en de aandoening kon in een vroeger stadium worden behandeld omdat de drempel voor behandeling voor zowel arts als patiënt lager kwam te liggen.